Podarował coś bezcennego. Szansę na życie
Gdzieś na świecie jest człowiek, dla którego jego decyzja mogła oznaczać szansę na dalsze życie. Nie zna jego imienia, nie wie, jak wygląda, ale łączy ich coś wyjątkowego. Sierżant Przemysław Korzonkowski z Komendy Powiatowej Policji w Radomsku został dawcą krwiotwórczych komórek macierzystych, dając drugiemu człowiekowi nadzieję w walce z ciężką chorobą. Jego historia pokazuje, że pomaganie innym nie kończy się wraz ze zdjęciem policyjnego munduru.
Każdego dnia policjanci podejmują działania, których celem jest ochrona życia i zdrowia innych osób. Czasami jednak najważniejsze decyzje zapadają poza służbą. Tak było w przypadku sierżanta Przemysława Korzonkowskiego, policjanta radomszczańskiej komendy, który postanowił zarejestrować się w bazie potencjalnych dawców szpiku Fundacji DKMS.
Zaledwie dwa miesiące później otrzymał telefon, który mógł odmienić czyjeś życie. Okazało się, że może być zgodnym dawcą dla osoby potrzebującej przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych. Nie wahał się ani chwili. Rozpoczęły się badania, przygotowania i procedura, która ostatecznie zakończyła się oddaniem komórek macierzystych. Dziś sierżant Przemysław Korzonkowski ma świadomość, że jego decyzja mogła dać komuś szansę na dalsze życie, a jego bliskim nadzieję na wspólną przyszłość.
O tym, skąd wzięła się potrzeba pomagania, jak wyglądała droga do zostania dawcą i jakie emocje towarzyszą tak wyjątkowemu doświadczeniu, opowiedział w rozmowie z nami.
Skąd wzięła się u Ciebie potrzeba pomagania innym? Co sprawiło, że zdecydowałeś się zarejestrować jako potencjalny dawca szpiku?
Ciężko odpowiedzieć na to pytanie jednym zdaniem. Myślę, że złożyło się na to wiele mniejszych i większych doświadczeń. Jednym z nich była niewątpliwie przygoda z Radomszczańską Grupą PCK, w której byłem wolontariuszem w latach 2012–2015. To właśnie tam nauczyłem się, czym są empatia i bezwarunkowa pomoc drugiemu człowiekowi.
Jak wyglądała Twoja droga od rejestracji w bazie DKMS do momentu, kiedy dowiedziałeś się, że możesz zostać dawcą? Co poczułeś, gdy otrzymałeś tę wiadomość?
W bazie DKMS zarejestrowałem się na początku kwietnia 2025 roku. Po dwóch miesiącach otrzymałem telefon z fundacji z informacją o potencjalnej zgodności z osobą potrzebującą przeszczepienia. Kolejnym krokiem były badania, które ostatecznie potwierdziły tę zgodność. Kiedy dowiedziałem się, że mogę uratować komuś życie, bez wahania zgodziłem się na oddanie komórek macierzystych. To nic nie kosztuje, a świadomość, że mogłem uratować drugiego człowieka, pozostanie ze mną do końca życia.
Wiele osób myśli, że oddanie szpiku to po prostu jeden zabieg. Tymczasem cały proces jest znacznie bardziej złożony. Jak wyglądało to u Ciebie, od pierwszego kontaktu, przez badania i przygotowania, aż po sam zabieg?
Cała procedura w moim przypadku trwała około pół roku. W tym czasie przeszedłem szereg badań, począwszy od oznaczenia grupy krwi, a skończywszy na USG narządów wewnętrznych. Po wyznaczeniu terminu zabiegu otrzymałem ze szpitala czynnik wzrostu, którego zadaniem było pobudzenie produkcji i uwalniania komórek krwiotwórczych do krwi obwodowej. Dzięki temu możliwe było pobranie odpowiedniej liczby komórek macierzystych. W praktyce wyglądało to tak, że przez pięć dni przyjmowałem zastrzyki, a następnie udałem się do wyznaczonego szpitala, gdzie ponownie przeprowadzono niezbędne badania. Później, poprzez wkłucia do obu rąk, zostałem podłączony do specjalnego separatora, przez który przepływała moja krew. Urządzenie oddzielało i pobierało odpowiednią ilość komórek macierzystych, a pozostała krew wracała do mojego organizmu. Sam zabieg trwał około dwóch godzin. Cały proces był koordynowany przez Fundację DKMS. Fundacja organizowała terminy badań, a także zaproponowała mi hotel, który zapewniał wygodny dojazd do szpitala.
Czy podczas przygotowań pojawiły się obawy albo chwile zwątpienia? Czy świadomość, że gdzieś jest człowiek, który czeka na Twoją pomoc, miała wpływ na to, jak podchodziłeś do całego procesu?
Gdy tylko odebrałem telefon, bez wahania zgodziłem się na oddanie komórek macierzystych. Wiedziałem, że mogę być jedynym człowiekiem na świecie, od którego zależy życie drugiej osoby. Odczuwałem to również jako pewnego rodzaju odpowiedzialność za mojego „genetycznego bliźniaka”.
To musi być niezwykłe uczucie wiedzieć, że dzięki Twojej decyzji ktoś otrzymał szansę na dalsze życie. Być może właśnie teraz spędza czas z rodziną, realizuje swoje marzenia i cieszy się kolejnymi dniami. Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym? Co czujesz, mając świadomość, jak wiele mogła znaczyć Twoja pomoc dla drugiego człowieka?
Czuję dumę z tego, że mogłem pomóc uratować drugiego człowieka. Myślę, że ratując jedno życie, wpłynąłem również na życie jego bliskich. W końcu ta jedna decyzja może dać całej rodzinie szansę na wspólną przyszłość.
Na co dzień jesteś policjantem, a pomaganie innym jest wpisane w Twoją służbę. Tym razem jednak zrobiłeś coś wyjątkowego poza mundurem. Czy służba w Policji miała wpływ na Twoją decyzję, czy potrzeba pomagania innym była w Tobie dużo wcześniej?
Myślę, że prawda leży gdzieś pośrodku. Decyzja o wstąpieniu do służby była podyktowana między innymi chęcią niesienia pomocy innym ludziom. Jak już wcześniej wspominałem, ta potrzeba ukształtowała się we mnie jeszcze zanim wstąpiłem do Policji. W momencie oddawania komórek macierzystych byłem już policjantem, jednak wartości, którymi kierowałem się zarówno przy podejmowaniu decyzji o zostaniu dawcą, jak i przy wyborze policyjnej drogi zawodowej, były takie same.
Gdybyś dzisiaj miał porozmawiać z kimś, kto zastanawia się nad rejestracją w DKMS, ale obawia się badań, pobrania albo odpowiedzialności związanej z zostaniem dawcą, co chciałbyś mu powiedzieć?
Chciałbym przekazać, że nie ma szlachetniejszego gestu niż podarowanie komuś szansy na życie. Rejestracja w bazie potencjalnych dawców nic nie kosztuje, a dla drugiego człowieka może być bezcennym darem. Co więcej, być może jesteś jedyną osobą na świecie, która może mu go podarować.
Historia sierżanta Przemysława Korzonkowskiego pokazuje, że bohaterstwo nie zawsze wiąże się z dramatyczną akcją czy podejmowaniem ryzyka podczas służby. Czasami zaczyna się od prostej decyzji, która po kilku miesiącach może stać się dla drugiego człowieka szansą na życie.
W bazie potencjalnych dawców Fundacji DKMS może zarejestrować się każda zdrowa osoba w wieku od 18 do 55 lat, która spełnia wymagane kryteria. Sama rejestracja jest bezpłatna i polega na wypełnieniu formularza oraz pobraniu wymazu z wewnętrznej strony policzka.
Być może właśnie gdzieś na świecie ktoś czeka na swojego genetycznego bliźniaka. I być może jesteś nim właśnie Ty.
Więcej informacji na temat rejestracji i dawstwa można znaleźć na stronie www.dkms.pl.
aspirant Dariusz Kaczmarek